Thursday, 16 May 2013

மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம் – சங்கர ராமசுப்ரமணியன்











பிராய நதி


பக்க வகிடெடுத்த் உன் கேசத்தில் 
குங்குமம் 
நரைக்கத் தொடங்கியிருக்கும் புள்ளியில்
அழுந்திச் சிதறியிருக்கிறது
எதிர் இருக்கையில் வந்து
அமர்ந்துள்ளாய்
நம்மிடையே நிறைய இரயில்கள்
வந்துபோனபின் 

உன்னை அன்று அவனுடன்
உணவகத்தில் 
பார்த்தது ஞாபகத்தில் வருகிறது 
சரியும் கேசத்தை விலக்கிக் கொண்டே
சாயங்காலம் உன்மீது படரப் பேசிக்
கொண்டிருந்தாய்
இயக்கம்தான் பிராயமோ என எண்ணி 
வியந்த தருணம் அது 

நீ பிராயத்தைக் கரையவிட்ட
அதே நதியின் கரையில்தான்
உன் மகளும் அமர்ந்திருக்கிறாள்
அமைதியாய்

அவளின் பிராயத்தை இப்போதுதான்
மீசை அரும்பத் தொடங்கியிருக்கும்
சிறுவனுக்கு அடையாளம் காண இயலும் 

அப்போதும்
எங்களுக்கிடையில் ரயில்கள் வரும்.


ஆத்மாநாம்


பெருமழையின் நிச்சலனமாய்  நனையும்
மரமென
குளியலறையில் வழிந்து
கொண்டிருக்கிறேன்
மஞ்சள் ஒளியில் இலைகள் அதிர்கின்றன
வழியும் நீர்த்துளிகள் இசையென
அறையெங்கும் நிறைகிறது 
தந்திகளிலிருந்து விடுபட்ட பறவைகள்
அறைக்குள் பறக்கின்றன
வெளியில் பறந்து திரிந்து
ஆத்மாநாம்
காகமாய்
என் குளியலறைக்குள் விடாய் தீர்க்க
வருகிறான். 
ஆத்மாநாம்
நீ அமிழ்ந்த கிணறு
இப்போதெனக்குக்
குளியலறையாகியிருக்கிறது.



அதிரும் வனம்


ஒரு நாள்
நான் பயணிக்கும் நெடுஞ்சாலை
சுழல் வழியாக மாற
பறவையின் எச்சமென
சாலை ஓரம் என் உடல் கிடக்கும்
மீந்திருக்கும்
நினைவின் குறிப்பிலிருந்து
வயலின் ஒன்று துடிக்க
நெடுஞ்சாலை
மரம் சூழ்ந்த வனமாகும்.


உறைய வைத்தல்


நகரத்தின் பிரத்யேக மொழியென
விரிந்திருக்கும் கட்டிடத்தையும்
சாபம்கொண்டு
குழாய்களுக்குள் தப்பிய நீரூற்றையும்
எப்போதாவது ஸ்தம்பித்து
இயங்கும் நெடுஞ்சாலையையும்
ஒரு நிலைக்கண்ணாடி முன்
வைக்கிறேன்
நிசப்தம் மாற்றப்பட்ட திசையாய்
வசீகரிக்கிறது
நிலைக்கண்ணாடியைத் திருப்பி
அதனுள்
செலுத்துகிறேன்
என் அம்மா அமர்ந்திருக்கும்
சாயங்காலத்தையும்
அறைக்குள் உறைந்துவிட்ட
என் அப்பாவின் நாற்காலியையும்.


நாளின் கலவரம்


என் காரின் கதவை அந்தச் சிறிய பெண்ணுக்குத் திறக்கும்வரை
அந்த நாளின் கலவரம் தொடங்கியிருக்கவில்லை எனக்கு
மழை சன்னமாய் பெய்துகொண்டிருந்தது
நனைதலுக்கும் பயந்து நின்றுகொண்டிருந்த
அவள் முன்
காரை நிறுத்தியவுடன் தயக்கத்துடன் ஏறிக்கொண்டாள்
அவள் நெஞ்சைவிட்டு  பைபிள் இன்னும்
கீழிறங்கவில்லை
மழைக்குளிரில் அவள் முகம் வெளிறிப் பூத்திருந்தது.
அவள் தேவலாயத்திற்குச் செல்பவளாய் இருக்கக்கூடும்
அவளின் கொலுசுக் கால்களின் தயக்கமறிந்து
மெலிதென இசையைப் பரவச் செய்தேன்
இன்னும் இறுக்கம் தளரவில்லை
பெயரைக் கேட்கலாம்
வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் என் நரைக்கு
அவள் பதிலும் சொல்லக்கூடும்.

அவளின் மெல்லிய வெள்ளை தேகத்திற்கு
பொருத்தமாய் இருந்தது அந்த கருப்பு உடை
போர்வையின் கதகதப்பில்
உறங்கும் என் மனைவியும் மகளும் ஞாபகம் வந்தனர்

கொலுசுக் கால்கள் தாளமிடத் தொடங்கியிருந்தன
இங்கே நிறுத்துங்கள் என்றாள்
இறங்கி மெதுவாய் கதவைச் சாத்திவிட்டு
ஒரு புன்னகை செய்தாள்

தேவலாயக் கோபுரத்தினடியில் மிகவும் சிறிய
பெண்ணாய் தெரிந்தாள் அவள்.


(மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம் – சங்கர ராமசுப்ரமணியன் – மருதா – டிசம்பர் 2001 – ரூ.40)

No comments:

Post a Comment