Sunday, 8 May 2016

ஞாபக சீதா





இரு குற்றவாளிகள்

ஹிட்ச்காக் அவர்களே, இன்னும் பிறக்காத ஒரு குற்றத்துக்காக உங்கள் வீட்டு ஜன்னலை இரவில் திறக்கும் போது..காதலி மரியா கோடாமாவின்
மென்கரங்கள் தவிர..எல்லாமே கற்பனையின் சாத்தியங்கள்தானோ
என்று உதடுகள் முணுமுணுக்க அநிச்சயத்துடன் கைத்தடியை அந்தரத்தில்
அசைத்தவாறே வீதியில் நடந்துபோகும் போர்ஹேயை..ஒருமுறையாவது..ஒரு முறையாவது..பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஹிட்ச்காக்

மதிப்பிற்குரிய  ஹிட்ச்சாக்  அவர்களே


ரியர் விண்டோ சினிமாவில், கால்முறிந்ததன் காரணமாக, வீட்டிலேயே ஓய்வெடுக்க நேரும் புகைப்படக்காரன் ஜெஃப், தன் நேரத்தைக் கழிக்க  அண்டை வீடுகளை, தன் வீட்டு ஜன்னல்வழி வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்குகிறான். தன்னை ஒரு ஜோடிக்கண்கள் பின்தொடர்வதை அறியாத ஒரு மாடிவாசி- அவள் பெயர் செல்வி.டார்சோ- நடனபாவத்தில் தன் பிராவை உற்சாகமாகக் கழற்றி எறிகிறாள். ஜெஃப்பின் ஜூம்லென்ஸ் மேலே செல்கிறது. செல்வி. டார்சோவின் வீட்டின் கூரையில் புறாக்கள் மேய்கின்றன. செல்வி. டார்சோவின் நடனம் நிற்காமல் தொடர்கிறதா ஹிட்ச்காக்? அவள் வீட்டுக்கூரையில் மேய்ந்த புறாக்கள் இப்போது எங்கே மேய்கின்றன? ஹிட்ச்காக்!



நான்

பம்பரக் கூர்மை
பசிய
தென்னங்குரும்பை
கையில்
தொடும்போது
நான் ஏன் சிறுவன்?

கருவேப்பிலை
சிறுமரக் கிளை
அப்போது
வந்தமரும்
குயில்
ஆடும்போது
நான் ஏன் பறவை?

மழைக்காலம்
புதிய அன்பு
யாருடைய துக்கமும்
அதன் ஈரத்தில் இல்லை.
நான் ஏன் குளிர்?

0

நான் சிறையிலிருக்கிறேன்
ஆனால்
குரங்குகள் உண்டு
வெளிச்சம் உண்டு
காதல் உண்டு
பாடல்கள்
உண்டு.

0

உதிர்ந்து விழுந்து கிடக்கும்
இந்தத்
தென்னங்குரும்பையைப் போல
மனம் இன்றி
கண்களின்றி
கண்ணீரின்றி
எல்லாவற்றையும்
பார்க்க முடிந்தால்




ஞாபக சீதா


இலைகளின் நுனியில்
பாம்பின் வாலில்
நூலென ஆடும் கூர்மை
ஞாபக சீதா
உன் அழகு
உன் அகங்காரம்
அந்தரத்தில் வானில்
ஆடும் வாலின் கூர்மை
ஊசிக்கூர்மை





ஆஸ்கர்  வைல்டை  ரயிலில்  இருந்து  படித்தபோது


ஆஸ்கர் வைல்டை ரயிலில் இருந்து படித்த போது, ஒரு கூற்றில் என்னை அவன் வெளியே எறிந்துவிட்டான். சூரியகாந்தி வயல்களில் இருந்து கிளிகள் பறந்தெழுந்தன. ஒரு புத்தகம் இப்படித்தான் ஒருவனை வெளியே விரட்டியடிக்க வேண்டும். பல யுகங்களாகப் பார்த்த மரங்கள் தான். அனைத்தும் புதிதாகத் தெரியத் தொடங்குகின்றன. பூக்கள் திருவிழா கோஷம் போடுகின்றனஇயற்கைக்கு தன்னுணர்வுள்ள அழகோ, நீதியோ, மகிழ்ச்சியோ, முழுமையோ இல்லை. இயற்கைக்கு நான் வேண்டாம். எனக்குத் தான் அவர்கள் வேண்டும். இயற்கையோடு இணைந்து அதை அழகானதாகவும், நீதியுணர்வு கொண்டதாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும், முழுமையாகவும் நானே மாற்றிக்கொள்கிறேன். அதை மறுபடைப்பு செய்கிறேன். நான்தான், நான் தான் காலம்காலமாக அதை மனிதாயப்படுத்தி என் கவிதையில், என் ஓவியத்தில், சிற்பங்களில், பாடல்களில், கதைகளில் இணைத்து அதற்கு ஒரு முழுமையைத் தருகிறேன்.


0


ஞாபக சீதா  -  ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் – ஜனவரி 2016 – புது எழுத்து வெளியீடு.

Sunday, 1 May 2016

சந்தோஷத்தின் பெயர் தலைப்பிரட்டை – சங்கர ராம சுப்ரமணியன்










பரிசு


இருட்டின் மங்கலில் பூக்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்
அவள் வீட்டில் எந்த இடத்தில் அமர்ந்திருப்பாள்
கைகளில் படரும் மலரின் ஈரம்
ஒரு காலாதீதப் பரிசு
முகத்தை தன்னிச்சையாய்த் தேய்த்தபடி
சாலையைக் கடப்பவர்கள்
இருளை அதிகரிக்கும் விளக்குகள்
விபரீதத் தோற்றங்களாய் தெரிகிறது
இவர்கள்
உடலும்
நிழலும்
எங்கிருந்து தொடங்குகின்றன
எங்கு முடிகின்றன
நீங்கள் குனிந்து
அந்தப் பூக்களைப் பார்க்கிறீர்கள்
அவை உங்கள் கைகளில் கனக்கின்றன
ஒரு கண்ணாடி போல
ஞாபகங்களெங்கும்
ஒரு கண்ணீர்த் துளி படர்ந்திருக்கிறது.



இலைகள்


என்
புழக்கடைப் பாத்தியில்
முளைவிட்டிருக்கும்
பசிய இலைகளாய்
ஒளிர்கிறது
காமம்.
0

வாழை மரங்களினூடாய்
நடக்கும்போது
சின்னஞ்சிறிய
சிறுவன்
நான்

0

காற்றில் எல்லையற்று
தழைந்து
மடங்கி
விரியும்
இலைகளின் வெளியில்
பச்சை
பச்சையென
உருண்டு பரவும்
நீர்த்திவலை
நான்.

0

இறைஞ்சுதலின் கரமென
குவிந்திருக்கும்
இலையின்
மையத்தில்
மொட்டென
விழுந்தது
கண்ணீர்த் துளி.





தன் தலைக்குள் யாரோ
கத்தியை செருகிவிட்டதாக
அமரர் கே
ஒரு கனவு கண்டார்.
தலைக்குள் கத்தி நுழையும்போது
ஒரு புள்ளியில்
ரத்தம் ஒரு செடியைப் போல பச்சையாய்
உயர்ந்து பெருகியதாக
அவர் நினைவிலிருந்த வர்ணித்தார்.
முதலில் தன் போர்வையை மடித்து வைத்தார்.
ரத்தம்  மனைவியைத்
தீண்டி
ஜன்னல் வழியே வெளியேறி
பகலில் அலுவலகம் வரை
உறையாமல் பெருக விரும்பினார்
மறுநாள் காலை
அமரர் கே எல்லாரிடமும் வழக்கத்திற்கு
மாறாக உற்சாகத்துடன் நடந்து கொண்டார்.






நம் குழந்தைகள்
நீல நிற நுரை சூழ்ந்த
அவரை வடிவக் கிண்ணங்களில்
ஆழ்துயில் கொள்ளட்டும்
நவீன கால மருந்துகள்
அவர்கள் துயிலையும் கனவையும்
கவனித்துக்கொள்ளும்
நாம் நிறமின்றி தொலைந்து போவோம்.




அடர்சிகப்பு
செம்பருத்தியைக் காணும் பொழுதெல்லாம்
உன் முலைகள்
நினைவில்
பிரசன்னம் கொள்வதைத்
தவிர்க்கவே இயலவில்லை.
ஒயிலாய் நீண்டிருக்கும்
திரண்ட
மகரந்தக் கூம்பை
கிளிகள் கொத்துவது
அ – காலத்திலா.

0

முலை ஒரு கனி அல்ல. கனியின் சாறும், தசையும் பசியை ஆற்றக் கூடியது. கனிகளை அணில்கள், குருவிகள், என் கவிதையில் வரும் செம்போத்துப் பறவைகள் மற்றும் வீட்டு விலங்குகள் சிலவும் உட்கொள்ளும்.  கனியைக் கொஞ்சம், கொஞ்சமாய் மெதுவாகக் கொறித்தாலும்  கனி சிறுத்து கடைசியில் சூன்யமே மிஞ்சும். நான் கவிஞனென்பதால் முலைகளை மலரென்று அழைப்பேன்.  உபயோக மதிப்பைத் தாண்டி நீங்கா அழகின் இறவாமைக்குள் அதன் அலகு நீள்வதால் முலைகளை நான் மலரென்றே அழைப்பேன்.


(சந்தோஷத்தின் பெயர் தலைப்பிரட்டை – சங்கர ராம சுப்ரமணியன் – சந்தியா பதிப்பகம் – சென்னை – நவம்பர் 2005 – ரூ.35)

திருச்சாழல்



ஞானப்பூங்கோதைக்கு  வயது  நாற்பது.


நான் பெண்ணாகப் பிறந்திருந்தால்
யாரைப்போல் இருப்பேனோ
நேற்று அவளை  நான்  பார்த்தேன்
பேருந்தின்  கடைசியில்  நின்றிருந்த
அந்தப் பெண்ணிற்கு  என் வயதிருக்கும்
அந்த நாசி,
அந்தக்கண்கள்,
கருங்கூந்தல்,
மாநிறம்,
சற்றே திமிரான பார்வை
வடிவான  தோற்றமென
நான் பெண்ணாய்ப் பிறந்தால்
வடிவெடுக்கும்  தோற்றம்  தான் அது.
இரண்டொருமுறை யதேச்சையாக இருவரும்
பார்த்துக்கொண்டோம்
இரண்டொருமுறை  யதேச்சையாக இருவரும்
பார்ப்பதைத் தவிர்த்தோம்
இப்போது பேசும் தொலைவில் நிற்கும்  அவளிடம்
நீங்கள் இளங்கோவா என்றேன்
ஆமாம்  என்ற அவள்
நீங்கள்
ஞானப்பூங்கோதைதானே  என்றாள்.

திருச்சாழல்

1
தவிர நீ  யாரிடமும்  சொல்லாதே
பணியிடத்தில்  உள்ளவன்தான்
என்  வெளிர்நீல முன்றாமையால்  நெற்றியைத்
துடைப்பதுபோல்  அவனைக் காண்பேன்
அதுவல்ல என்துயரம்  நாளை  ஞாயிறென்றால்
இன்றேயென்  முன்றானை  நூறுமுறை
நெற்றிக்குப்  போவதுதான்  என்னேடி

தென்னவன்  திரும்பியிருப்போனோ  பிள்ளைகள்
வந்ததோ  உண்டதோவென  ஆயிரம்  கவலைகள்
உள்ளதுதான்
வாரத்தில்  ஞாயிறென்றால் ஒன்றே  தான  காண்
சாழலோ

2.
விண்முட்டும்  கோபுரத்தில்  இடை நிறுத்தி
தொடைகட்டும்  சிற்பம்  உண்டென்பான்
களிப்பூட்டும்  கதைகள் பல காண்போர்
அறியாமல்  சொல்லி  முடிப்பான்
நாளது முடிய  நேரம் நெருங்கும்
நாளை ஞாயிறல்ல  நானும் விடுப்பல்ல
என்பதோர் எண்ணம்  வந்து
மகிழ்வது  ஏனடியோ
அண்ணன்வர  எட்டாகும்  பிள்ளையொன்றுமில்லை
வீடுபோய்ச் சேர்ந்தாலும்  ஊணும் உறக்கமும்தான்
சொற்பமாய்ச்  சொன்னாலும் வீடு போல்
அற்பமாயில்லாமல் போனது  நம் புண்ணியம்தான்
நாள்தோறும்  ஞாயிறென்றால்  நம்பாடும்
நாய்பாடும்  போலாகும் காண் சாழலோ.

3.
பின்னலை முன்போட்டால் அழகென்பான்
மறுத்தும் இடையில்  சேலையைச்
சொருகினால்
கடுமையான வேலையொன்றைத்
தந்திடுவான்
பொந்தனைப்போல்  கள்ளமனம்கொண்ட
அவன்
கணவனல்ல
காலைமுதல்  மாலைவரை  களைத்தே
போவேன்
நாளையொரு நாள் விடுப்பெனக்
கேட்டாலும்
மனம் இங்கேயும்  உள்ளதுபோல் அங்கேயும்
உள்ளதுபோல் இருப்பது ஏனடியோ

விந்தைமனம் உனக்கும் எனக்கும்
பிணியென்று  கிடந்தாலும்  பணியிடம்
போவதை மறவோம்தான்  ஆனால்
நாளை ஞாயிறென்றும்  அறியாமல்
விடுப்புக்கோரி  விண்ணப்பித்தால் 
நகைப்பிற்கும்  நாம் ஆளாவோம்  காண்
சாழலோ


4.
திங்களொரு  நாள்  செவ்வாயொரு நாளும் போயிற்று
புதன் வந்ததும்  பொறுமையில்லை  எனக்கு
அவன் நலமோ அவன் மனை நலமோவென
நெஞ்சம்  பதைத்துப் போவதுதான் என்னேடி

பொல்லாத புதுநோய்  வந்ததைப் போல் வருந்தாதே
அலுவலிலும் அவனேதான் வீட்டினிலும்
அவனேதானென  பெண்ணொருத்திப் படும்
பெருந்துயர்ப்  போலல்ல  உன் துயரம்
என்றெண்ணிச்  சந்தோஷம்  காண் சாழலோ.

வம்ச கீர்த்தி

எனது தந்தையின்  பாட்டனார்
அமாவாசையன்று  பெய்த  மழையில்
மின்னலிடையே  பேயைக்
கண்டவரெனக் கீர்த்திபெற்றவர்
எனது பாட்டனாரோ  அமாவாசையன்று
பேயைக் காப்பாற்றியவரின் மகனென
அனைவராலும்  அறியப்பட்டார்
தந்தைக்கோ  அமாவாசையிலும் பௌர்ணமியிலும்
பேய் உச்சத்தில்  நின்று உக்கிரம்கொண்டதை
ஊரார்  பலவாறு  பேசினர்
கட்டிய  மனையாளுடன் சந்தைக்குப்போகும்போது
அமாவாசைக்கு வந்த  வாழ்வைப் பாரென
எகதாளம்  பேசுவோருக்குப்  பல்லிளித்தப்போகும்
எளியபுகழ்  என்னுடையது.


எங்காவது  கொடும்பாவி  கட்டியிழுத்தால்
கண்டிப்பாக உங்களை நினைப்பேன்


சுமைதாங்கிக் கற்களை  ஆலமரங்களை
குளக்கரைகளைக்
கண்டால்  என்னை நினைப்பீர்களா
கள்ளிச் செடிகளை  ஏரிமதகுகளை  ஓடைவாய்க்கால்களை
கண்டால்  என்னை நினைப்பீர்களா
தவிட்டுக்குருவிகளை  காடை கௌதாரிகளை
கட்டுவிரியனைக்
கண்டால் என்னை நினைப்பீர்களா
ஒற்றையடிப்பாதைகளை கூரைவீடுகளை
வேலிப்படல்களைக்
கண்டால்  என்னை  நினைப்பீர்களா
ஆமெனில்
மந்தாலையிலையில்  மர வள்ளிக்கிழங்கை வைத்து
உபசரிக்கும்  ஊர்கோடி  இல்லத்தில்
உங்களுக்கு  மணம் முடிக்கவேண்டி
மன்றாடிக்கிடப்பேன்.

0

நான்குகட்டு ஓடுவேய்ந்த
ஏகாம்பரம் இல்லாத வீட்டில்
ஏகாம்பரம்  ஏகாம்பரம்  என்றேன்
ஏகாம்பரம் இல்லாத
வீட்டிலெல்லாம்  மூதேவி
உன் கட்டைக்குரல்தான்  முட்டுகிறது
கேடு ஏகாம்பரத்திற்கா  ஏகாந்தத்திற்கா
என்றது உள்ளிருந்து வந்த குரல்.

0

யோக்கியதை – சில குறிப்புகள்

1.
சதா யோக்கியதையை
கேள்வி கேட்கிறது
யோக்கியத்தனம்
அயோக்கியதைக்கு
இந்தச் சிக்கல் இல்லை
இல்லவே  இல்லை.

2.
நல்லவனாயிருப்பதைக்
காப்பாற்றத் தன் வாழ்நாளைச்
செலவழிக்கிறான்  ஒருவன்.
அதையொரு  பன்னீர்க்கரும்பைப்போல்
கடித்துத் துப்பிச்செல்கினாறன்  மற்றொருவன்.



3.
காட்டாற்று வெள்ளத்தில்
ஓரம் நின்று
கை  கால்  முகம்
கழுவிக்கொள்கிறான்
அயோக்கியன்
அவ்வளவு  அயோக்கியத்தனமும்
அடித்துக்கொண்டு  போனது
வெள்ளத்தில்.

4.
வெதுவெதுப்பாக
நீரை விளாவி
கைகளை  நனைக்கிறாய்
உன் யோக்கியதை
இரத்தச் சிவப்பாய்  மாற்றுகிறது
தண்ணீரை.

5.
யோக்கியனாகவே கழித்துவிடும்
வாழ்க்கையை போலொரு
துயருண்டா  இல்லையா.

6.
ஆசாபாசங்களை
மலத்தைப்போல்
அடக்கிக்கொண்டிருக்கிறது
யோக்கியதை
அயோக்கியத்தனத்திற்கு
அந்த மலச்சிக்கல்  இல்லை.

7.
சந்தர்ப்பவாதமும்
அயோக்கித்தனமும்
நல்ல நண்பர்கள்
வேண்டுமானால்
இரண்டு நல்ல 
நண்பர்களை உற்றுக்
கவனியுங்கள்.


உதிரி

1.
எனக்கும் என் நண்பனுக்கும்
பிரியமான  தோழி அவள்
என்னைவிடக் கூடுதல்  அன்பைப் பெறுவதற்காக
என் போதாமையை அற்பத்தனத்தை மோசடிகளை
அவன்  தெரிவித்ததாகச்  சொன்னாள்
பிறகு சொன்னாள்
உன் அற்பத்தனங்கள்
பலகீனமானவையல்ல
சுவாரஸ்யமானவை அதன் ஒழுங்கை
என்னைக் கொடுத்தாவது  நேசிப்பேன்
சம்மதமா என்றாள்.
நேசித்துக்கொள் எனக்குசம்
சம்மதமில்லையென்றேன்.

2.
நீண்டகாலம் நண்பனாக இருந்து
விரோதியானவனை  வெளியூர்
வீதியில்  சந்திக்க  நேர்ந்தது
பதற்றத்தில்
வணக்கம்  வணக்கம்  என்றேன்
அவன் நடந்துகொண்டே
கால்மேல் காலைப்
போட்டுக்கொண்டே  போனான்.

0

அரசியல் பிடிக்காதென்றேன்
அரசியல் பிடிக்காதென்பதே
அரசியல்தானென்றார்.
ஆனாலும் அரசியல்
பிடிக்காதென்றேன்.
மரவட்டையைத் தள்ளவதுபோலத்
தள்ளிவிட்டார்
பண்பட்டவர்தான்
பண்பட்டவரென்றால்
எந்நேரமும்
பண்பட்டேயிருக்கமுடியுமா.

0

சாவைத் தள்ளும் சிறுமி


1.
தாளை வேகமாகத்
தள்ளிக்கொண்டிருந்த
சிறுமியிடம் கொஞ்சம்
மெதுவாகத்
தள்ளக்கூடாதா  என்றேன்.
ஏன்  நாளைத்
தள்ளுவது போல
இருக்கிறதா என்கிறாள்.

2.
நாளைத் தள்ளவது
போலிருந்தால்
உங்களுக்காக ஒருமுறை
நிறுத்தட்டுமா என்கிறாள்.
என்ன
நிறுத்தச்சொல்லட்டுமா.

3.
நாளிற்கும்
தாளிற்குமிடையில்
சிந்தும் மலர்களை
நேரடியாக உங்கள்
சவக்குழியில் மீது
விழுவதுபோன்ற ஏற்பாடு.
அது  என்னுடையது.

சோமன் சாதாரணம்


பாரத காலத்தில் பூதவள்ளியின்
மகனாய்ப் பிறந்த எனக்கு
சாதாரண சோமன் என்ற பெயர்
இயற்பெயர்.
பிழைக்க
கோட்டைக்கொத்தளம்
கொலுமண்டபமென
வாயிற்படிகாக்கும்  பணியே
வாய்த்தது சரி
அரச பணியே இறை பணி.
வாளாதிருந்த வாழ்வுதான்
முதுமைகொண்ட  சாவென
ஒருவரியில் முடிந்தது.
பேரைச்சொன்னால் பீமனே கிடிதாங்கும்
மாமன் நீ அப்போது
பல்லாயிரம்  காலங்கள் போனது.
இப்போதிந்த  நற்பிறப்பு
அம்மா  ஆரவள்ளியாகவும்
மகன் சோமசுந்தரமாகவும் நான்.
பிறப்பும் பாத்திர வடிவமைப்பும் சுமார்தான்.
உனக்குப் பரவாயில்லை
இந்திரன் மாறியும் இந்திராணி
மாறாத கதைபோல
அதே சகுனி  பிறப்பு  சகுனி வாழ்க்கை
பலே.. பலே  பலே.

0

குற்றம்  காண்பதற்காகவே
கண்காணித்தபடியிருக்கிறார்கள்  சிலர்
நானோ  எனது நற்குணத்தின் கழிவுகளை
சிறுசிறு தடயங்களாக விட்டுச்செல்கிறேன்
அவர்களுக்கு  மகிழ்ச்சி,  எனக்கும் மிக்க மகிழ்ச்சி.



(திருச்சாழல் - கண்டராதித்தன் - புது எழுத்து - செப்டம்பர் 2015)